*แร่งปุ้ง*'s profile"แร่งปุ้ง"PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
March 29 น่าเสียดายเห็นเกรดเทอมนี้แล้วอยากจะร้องไห้ว่ะ
แม่งตั้งแต่เรียนมาไม่เคยได้ดีขนาดนี้เลย
B+ ตัวนึง และมี B อีก 3 ตัว
แม่งเกรดดีสัด
ถ้าไม่มี F อี ดร. น่ะ จะเปนอะไรที่ดีมากกก
พอมี F มาแม่งเหี้ยมาก
เสียดายสุดๆๆ
แม่งทำให้เสียเวลา..ไปอีกเทอมนึง
เพื่อที่จะไปเรียนไอวิชาบ้าเนี่ย...
พูดแล้วแม่งก็นอยจิงๆๆ
...เสียดายเฟ้ย... March 25 เหี้ยมาก..ก.. นอยสัดอ่ะ ..
เกลียด ดร. แม่งให้ F กรู
และที่สำคัญทำไปได้ไงว่ะ
ให้ F เด็กไป 40 กว่าคน
แม่งจากที่จะจบ เลยจะไม่จบเอา
เหี้ย......ยย...มาก
ขอให้ซัมเมอร์แม่งเปิดทีเหอะ
ไม่งั้นแม่งต้องไปเรียนเทอม 1 เลย
เหี้ย.....ย...มาก
.. นอยสัดเลยเนี่ย .. March 24 MIZ Uดีใจที่ได้เจอกัน เมื่อวันพุธน่ะ
"เต่าน้อย"
แล้วเมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก
คิดถึงเต่าน้อยจัง
ป.ล ที่เมื่อคืนคุยกัน พูดจริงๆน่ะ
ถึงจะแอบตลกกลบเกลื่อนก็เหอะ...แหะๆ March 10 ..ขอบคุณเวลาที่ทำให้เรารู้จักกัน..กลับมาแล้วจากงานรับน้อง 17 และลารุ่นตัวเอง 15
ขอบคุน 16 ที่จัดงานนี้ขึ้นมาให้ พวกคุณทำงานได้ดีมากจริงๆๆ
แกทำให้ฉันรักแกมากขึ้นจากที่รักอยู่แล้ว ขอบคุณจริงๆๆ
5 วันที่ผ่านมามีทุกความรู้สึกเลยจิงๆ
เศร้า-สนุก-ร้อน-เหงา-ดีใจ-เซอร์ไพส์ ทุกอารมณ์
และเปนปีที่เรารู้สึกนอนน้อยมากๆๆ ไม่รู้ทำไมถึงไม่หลับไม่นอนกัน
นอนไม่อิ่มเลยสักวัน แต่รู้สึกได้ว่ามีความสุขมาก
5 วันที่นั่น เป็น 5 วันสุดท้ายจริงๆ ที่ได้อยู่กับเพื่อน 15 และเพื่อนในกลุ่มตัวเอง
ไม่อยากบอกเลยว่าเศร้ามากที่ต้องจากกัน เพื่อนบางคนเพิ่งจะมาสนิทกันเมื่อเทอมสุดท้าย
กลับรู้สึกว่าทำไมเราสนิทกับเพื่อนคนนี้ช้าแบบนี้ว่ะ เสียดายเวลามากๆๆ ที่ได้เรียนรู้จักกันช้าไป
ส่วนบางคนที่รู้จักกันตั้งนาน แต่กลับห่างกันออกไป เพราะอะไรว่ะ ?
อันนี้เปนคำถามที่ต้องการคำตอบมากๆๆ อาจจะเป็นเพราะตัวเราเองรึป่าว...
ขอบคุณสำหรับเสียงร้องเพลง birthday จากทุกคน เปนปีที่มีความสุขมากที่ได้อยู่กับบ้านบรอด
ขอบคุณเพื่อนในกลุ่มทุกคนที่ไม่ลืมวันเกิดเรา เรารักพวกแกทุกคนจริงๆน่ะ
2 ปีที่ได้รู้จักกันมันเปน 2 ปีที่มีค่ามากสำหรับเรา อะไรที่เราทำให้พวกแกเสียใจหรือรู้สึกไม่ดี
เราขอโทษโว้ย...ต่อจากนี้พวกแกคงไม่มีใครมาให้พวกแกแซวแล้วน่ะ ดูและตัวเองกันน่ะ
ต่อจากนี้ไปมันคงเหงามาก.......ก ไม่มีมหาลัยให้ไปแล้ว ต้องรับผิดชอบตัวเองมากขึ้น..
ขอบคุณอ้วนที่เวลาพาเรามาเจอกัน ฉันจะเก็บรูปนั้นไว้ในความทรงจำ และภาพที่เราคุยกันที่ซุ้ม
ขอบคุณชาตรี สำหรับตุ๊กตาหมีสีชมพู เราจะรักษามันไว้ให้ดีที่สุดน่ะ
ขอบคุณเบน สำหรับกระปุกหมูที่ให้เราน่ะ เราจะพยายามใส่ตังเต็ม
ขอบคุณพี่วง สำหรับสร้อยคอรุปตุ๊กตาไม้ แป้งจะใส่มันไว้
ขอบคุณจี้ สำหรับของขวัญที่อุตส่าแบกมาจากกรุงเทพ
ขอบคุณพี่ลพ สำหรับกระเป๋าสีชมพูใบนั้นน่ะ ... พี่ลภเป็นพี่ชายที่ดีจริงๆ
ขอบคุณใหม่มากๆเลยตลอด 5 วันที่นั่นที่ช่วยแทบทุกเรื่องเลย ถ้าไม่มีใหม่เราคงแย่แน่ๆๆ ขอบคุนจริงๆๆ
และคนอื่นๆด้วยน่ะที่ไม่ได้กล่าวถึง
ต่อจากนี้ไปทุกคนคงมีทางเดินของตัวเองแล้ว ขอให้ทุกคนได้งานที่ทุกคนอยากทำน่ะ
โชคดี แล้วทุกคนจะอยู่ในความทรงจำของเราเหมือนกับจิ๊กซอล์รูปนั้น...
March 02 ต่อจากนี้..จบแล้ว...จบแล้ว
สิ้นสุดกันแล้ว สำหรับชีวิตมหาลัย
คิดแล้วเศร้าจัง ไม่อยากคิดเลยว่าตื่นนมา แล้วจะรู้สึกแบบไหน
ถ้าไม่ไปมหาลัยแล้วเนี่ย
รู้สึกว่ามันจะว่างมากกกกก..เกินไป
สงสัยต้องหางานทำ ไม่ก็ต้องหาที่เรียนภาษาแล้วหล่ะ
ขืนอยู่บ้านทุกวันตายแน่ๆๆ
วันที่ 4-8 ก้อจะได้ไปรับน้องแล้ว เหลือเวลาที่เหลือจะอยู่กับเพื่อน
อีกแค่ 5 วันเอง....เศร้าว่ะ
เพื่อนบางคนเพิ่งจะมาสนิทกันตอนไม่กี่เดือนนี้เอง
บางคนรู้จักกันมานาน แต่มันมีช่องว่างเกิดขึ้น เลยอยากกลับไปลดช่องว่างนั้นลง
รู้สึกว่ายังใช้ชีวิตกับเพื่อนยังไม่คุ้มเลย..จิงๆๆน่ะ
ทำไมเวลามันเดินเร็วแบบนี้ว่ะนี่ย
ยังรู้สึกไม่พร้อมที่จะต้องรับผิดชอบอย่างอื่นอีกเลย
เฮ้อ...........อยากยังเรียนอยู่ๆๆ
ยังรู้สึกว่ายังใช้ชีวิตมหาลัยไม่คุ้มเลย มีอีกหลายอย่างที่คิดจะทำแต่ยังไม่ได้ทำเลย
ย้อน..เวลากลับไปได้ไหมมมมมมมม.... |
|
|
